ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ

Σκλήρυνση Κατά Πλάκας (ΣΚΠ)
Θεωρείται ο κυριότερος εκπρόσωπος των απομυελινωτικών παθήσεων και είναι το συνηθέστερο νευρολογικό
νόσημα σε νεαρές ηλικίες. Προσβάλλει συχνότερα τις γυναίκες από τους άντρες σε αναλογία 3:2 ή και μεγαλύτερη
και συνήθως εκδηλώνεται στη 3η δεκαετία της ζωής.

Αν και η αιτία της νόσου αποτελεί ακόμη ένα επιστημονικό μυστήριο, διάφοροι παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί:

Γενετικοί και ανοσολογικοί παράγοντες.
Η νόσος δεν θεωρείται κληρονομική. Όμως έχουν περιγραφεί κατά καιρούς οικογενείς περιπτώσεις, στις οποίες
μερικοί θεωρούν ότι το κοινό περιβάλλον επέδρασε καθοριστικά στην εκδήλωση της νόσου και άλλοι αποδίδουν
αυτές τις περιπτώσεις σε κληρονομικό παθογόνο γονίδιο. Η θεωρία ότι ΣΚΠ οφείλεται σε αυτοάνοση πάθηση
με αντιγόνο κάποιο στοιχείο της μυελίνης είναι μία θεωρία υπό διερεύνηση και αρκετά δημοφιλής.

Περιβαλλοντικοί παράγοντες.
Η έκθεση σε ιογενείς λοιμώξεις κατά την παιδική και εφηβική ηλικία και σε συνδυασμό με άλλους εξωγενείς
παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί για την εκδήλωση της νόσου.

ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ
Η κλινική εικόνα εξαρτάται από την έδρα των βλαβών στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Δεν υπάρχει τυπική
συμπτωματολογία και διαφοροποιούνται ανάλογα με το στάδιο της νόσου.

Μερικά συμπτώματα που έχουν καταγραφεί είναι:
 1. Οπτικές διαταραχές.
 2. Οπτική νευρίτιδα και διπλωπία
 3. Αισθητικές διαταραχές. Μουδιάσματα στα κάτω άκρα, αίσθημα ηλεκτρισμού κατά μήκος της Σπονδυλικής Στήλης,
    απώλεια φυσιολογικού αισθήματος ούρησης
 4. Κινητικές διαταραχές. Αδυναμία (αιφνίδια ή σταδιακή), αταξία, υπερτονία, δυσκολία στη βάδιση και στην ισορροπία
 5. Εύκολη κόπωση
 6. Διαταραχές ούρησης.
 7. Σεξουαλικές διαταραχές
 8. Ίλιγγος
 9. Διαταραχές λόγου. Δυσαρθρία και αφασία
10. Ψυχικές διαταραχές. Υπερβάλουσα ευφορία σε συνδυασμό με κατάθλιψη, συμπτώματα υστερίας
11. Γνωστικές διαταραχές. Προβλήματα μνήμης, συγκεντρωσης και προσοχής.

ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΣΚΠ
Στη ΣΚΠ η φυσικοθεραπεία είναι τρόπος ζωής. Στο χώρο μας πραγματοποιούμε ειδικαά προγράμματα που διαμορφώνονται
με βάση την κλινική εικόνα του ασθενούς.

Κυρίως αποσκοπούν στη:
1. Μείωση σπαστικότητας-υπερτονίας
2. Βελτίωση κινητικότητας και μυϊκού συντονισμού
3. Βελτίωση ισορροπίας
4. Μυϊκή ενδυνάμωση Διόρθωση στάσης σώματος
5. Λειτουργικές ασκήσεις που θα βοηθήσουν τον ασθενή να ανταποκριθεί σε καθημερινές δραστηριότητες
6. Τρόποι αυτονομίας, όπως εκπαίδευση χρήσης βοηθητικού εξοπλισμού
7. Αύξηση καρδιοαναπνευστικής ικανότητας

Ο απώτερος στόχος μας είναι η βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών και η ενίσχυση της αυτονομίας και ανεξαρτησίας τους.